Prozë

”Sekuenca jete, vuajtje e trishtimi” – Diellëza Kabashi

Qëndroja në qoshin e njërës prej kafeneve të shumta të qytetit. Filxhani i kafes po më ngrohte duart në atë mëngjes të freskët vjeshte. Aroma e saj më ngrohte shpirtin ndërsa shija e kafes ndryshonte në rrugën e saj nga fyti në stomak. Qyteti ishte më i qetë se zakonisht ndërsa kafeneja më e zhurmshme. Teksa mbarova kafen më duhej të bëja pagesën me lënien e 50 centshit që zakonisht ishte më i hidhur se kafeja. Dola nga kafeneja.

Fillova të ecja pa destinacion. Zhurma e pikave të shiut që binin nga pullazet e shtëpive e takoheshin me ujin e grumbulluar në gropëzat pranë trotuareve, më shoqëronte çdo hap. Aroma e atij shiu tetori më ngacmonte trurin gjer në sirtaret e kujtimeve të pluhrosura të fëmijërisë. Më trazonte plagët e mbyllura nga ilaçi i quajtur kohë.

Sekuenca jete, vuajtje e trishtimi përshkojnë mendjen time. Më kthejnë në kohën që asnjëherë s’do doja ta kujtoja. Në kohën kur fëmijëria ime më së paku ngjante si e tillë.

Në muret e vjetra me aromë myku të jetimores, mbështetja kokën në përpjekje për të gjetur pak qetësi, pak paqe. Jehonat e të qarave të fëmijëve përplaseshin në mure dhe sikur bëheshin më tingulluese. Pastaj papritur, dëgjoje një zë të çjerrë të një gruaje trupmadhe, me flokë gjysmë të thinjura, fytyrëngrysur, vetulltrashë në vigjilje të të 60-ve të saj. Të qarat pushonin dhe gjithçka dëgjoje ishin frymarrjet e kujdesshme e të frikësuara. E unë vazhdoja të kërkoja pak qetësi për shpirtin që mbante peng lirinë time e pak pushim për trupin që mbante mbi supe barrën e gabimeve të dikujt tjetër. Por qetësia ishte gjëja më e pazakontë, gjëja më e rrallë që mund ta shihnit e ta ndjenit. Ajo ishte “non grata” aty. Zhurma ishte karakteristika.

Akrepat e orës tregonin 12, e kalendari në murin përballë kishtë kohë që s’po e ndiqte më ritmin e ditëve të gjata prej jetimoreje.

Ishte koha e drekës. Dhe si zakonisht duhej të prisnim në rend për të marrë ushqimin: dy rriska buke, supë dhe pak oriz. Po prisja, derisa me sy po shihja nëse kishte një vend të lirë në tavolinën e ngrënies. Ahh, e gjeta një karrige bosh pranë dritares më të madhe të dhomës.

U ula, vendosa ushqimin në tavoline por vëmendjen ma rrëmbeu ajo pamje pranvereje e natyrës matanë dritares. Drita që hynte nga rrezet e diellit jepte pak ngjyra, pak shpresë asaj dhome të zymtë. Vetëm zhurma që prodhoi përplasja e fortë e bastunit të “zonjës” së jetimores në dërrasat e kalbura të dhomës më ktheu në realitet. Supa ishte e ftohtë ndërsa orizi pa shije, por duhej të hanim të paktën për të mbijetuar.

Një zog fluturoi pranë dritares dhe ndaloi në një nga degët e pemëve përtej xhamit. Ishte gri me sqep dhe sy të zinj – ishte i bukur. U afrova ta shikoja më mirë, kur pa dashje krahu im shtyu tabakun e ushqimit dhe pjata e supës ra në tokë. U thye copë copë. Nuk e kuptova si ndodhi. Kur e pashë se ç’bëra, ktheva kokën ngadalë për të parë reagimin e kujdestares që po merrej me shërbimin e ushqimit. Dhe ç’të shihja? Zemërimi kishte mbështjellur fytyrën e saj ndërsa toni i zërit vinte e ashpërsohej derisa ajo afrohej drejt meje.

“Tani ti do të vish me mua!” tha ajo me zërin e saj që jehoi në tërë dhomën. E hutuar dhe me sy të përlotur po shikoja fytyrat e trembura të fëmijëve tjerë. Ua shihja në sytë e tyre keqardhjen që ata po e ndjenin për mua. Kujdestarja më kapi dhunshëm nga krahu dhe po më preferonte të mos bëja rezistencë. Unë nuk tentoja ta bëja, thjeshtë po hidhja hapat paralel me të sajët në koridorin e gjatë që gjithmonë e kisha menduar si korridor burgu (nësë mund të kishte burg më të madh se ky). Ajo po përshpejtonte ecjen derisa unë po përpiqesha ta ngadalësoja atë. Në kthesën e dytë djathtas kaluam në një koridor edhe më të errët se ai i pari, ndërsa bindjet e mia se ai vend i ngjante një burgu përforcoheshin pas çdo hapi. Ndaluam në derën e parë që na doli përpara. Ajo nxori nga xhepi disa çelësa që i kishte lidhur me një fjongo ngjyrë blu, për ti mbajtur bashkë. Po i provonte një e nga një, deri sa gjeti të duhurin. Pasi hapi derën më shtyu brenda me forcë dhe mbylli derën përsëri.

Mes katër mureve tjera vuajtja vazhdonte. Tashmë do kisha edhe një shoqe tjetër – vetminë. Do i tregoja asaj për qiellin dhe për lulet që do mund t’i shihja nga dritarja e vogël e asaj dhome. Ndoshta ajo do mund të më ndihmonte të dalloja ngjyrat e ylberit. Siç bënim me Zanën, shoqen time të ngushtë në jetimore. Ajo më tregonte për lulet, unë i tregoja për zogjtë. Jo se dinim ne për to, por kishim dëgjuar nga përrallat që na i lexonte Teta Lule, një nga kujdestaret e srehimores. Ajo nuk ishte më këtu, ishte larguar disa vite më parë.

Unë isha 12 vjeç, ndërsa Zana 13. Ajo ishte shumë e bukur, ashtu si zanat për të cilat na tregonte teta Lule. Ajo thoshte se zanat jetojnë në male dhe janë shumë të bukura.

Zana më thoshte se edhe unë jam e bukur, por vërtet unë nuk mendoja kështu. E shihja edhe në pasqyrë. Kisha flokë të rallë, të zinj, fytyrë të bardhë, rrathë të zinj rreth syve kafe, buzët i kisha të holla. Edhe teta Lule më thoshte se jam e bukur, por unë e dija po e thoshte për të ma bërë qejfin. Shpesh kur mblidheshim bashkë unë, Zana dhe teta Lule merrnim fletat e bardha, lapsat dhe vizatonim. Na pëlqente shumë.

Dielli vazhdonte të shkëlqente jashtë. Unë dhe vetmia vazhdonim të qëndronim përballë njëra-tjetrës. Ato pak rreze që hynin në dhomë nga dritarëzja, megjithatë nuk na ndihmonin ta shihnim njëra-tjetrën në sy.

Rastësisht, mu kujtua Zoti. Më kishte treguar teta Lule për të. Ajo thoshte se Zoti mund të ua plotësojë dëshirat dhe gjërat që ju dëshironi më shumë. Pra, ai i ngjante magjistarit ose edhe babadimrit. “Mjafton të lutesh për atë që dëshiron dhe Zoti do të ta plotësojë” thoshtë teta Lule. “ Por, si fillim ju duhet të silleni mirë, nuk duhet të bëni gjëra të këqija, duhet t’i duani dhe rëspektoni shokët dhe shoqet, duhet të dëgjoni kujdestaret, pasi Ai ju sheh dhe di gjithçka bëni” na tregonte ajo.

Ktheva sytë nga qielli (tetoja më kishte thënë se atje gjendej Zoti) dhe për herë të parë po lutesha. Nuk e dija as si bëhej, por po e provoja.

“Zot, nuk e di nëse po më dëgjon, por nëse po, të lutem të kem shtëpinë time, një mami dhe babi që më duan shumë. Dua të shkoj në shkollë të kem shumë shokë dhe shoqe. Të lutem shumë o Zot. Të lutem ndihmoi edhe Zanës.” Zilja e telefonit më ktheu në “jetë”. Ishte motra. Më kishte telefonuar për të më pyetur ku jam, pasi ajo dhe prindërit po më prisnin në shtëpi për drekë.

Diellëza Kabashi /GazetaLetrare.com